Meryem Hanım* ve Halid Bey*’in hayatı yıllardır değişen koşullara uyum sağlayarak ilerliyor. Suriye’de yaşadıkları dönemde Halid Bey* seyyar satıcılık yaparak ailesinin geçimini sağlıyordu. Ancak ülkedeki belirsizlik arttıkça aile, 2012 yılında Türkiye’ye gelme kararı aldı.
Çocukları Lina*(11) ve Yusuf* (9) Şanlıurfa’da büyüdü. 2018 yılında ise Hatay’a taşındılar. Ailenin en küçük çocuğu Kerem* ise 2019 yılında Hatay’da dünyaya geldi.
Hayatlarını yeniden kurmaya çalışırken, 2023 yılında meydana gelen depremlerle birlikte yaşamları bir kez daha sarsıldı. Kirada yaşadıkları evin büyük bir kısmı yıkıldı. Depremin ardından ailenin bu kez zorunlu adresi konteyner kent oldu.
Bu süreçte yolları Sosyal Gelişim ve Dayanışma Derneği (SGDD-ASAM) ile kesişti. Çocuklar konteyner kentin içindeki çocuk dostu alanlarda oyunlar oynadı, farklı etkinliklere ve eğitimlere katıldı. Ancak ailenin en büyük mücadelelerinden biri çocukların yaşadığı görme problemleriydi.
Bir Çatalın Ucunda Başlayan Endişe
Meryem Hanım, Lina’nın görme sorununu ilk kez yemek yerken fark ettiğini anlatıyor: “Çatala bir türlü odaklanamıyordu. Tutmakta zorlanıyordu. İlk başta nedenini anlayamadık.”
Doktor kontrollerinin ardından Lina’nın ciddi görme bozukluğu olduğu ortaya çıktı. Henüz 8 yaşındayken ameliyat oldu. Daha sonra yapılan kontrollerde Yusuf’un da görme problemi yaşadığı anlaşıldı. En küçük çocukları Kerem ise farklı bir sağlık kontrolü sırasında aynı tanıyı aldı.
Meryem Hanım o günleri şöyle anlatıyor: “Televizyon izlerken ekrana çok yaklaşıyorlardı. Okulda en önde otursalar bile tahtayı göremiyorlardı. Sürekli arkadaşlarına tahtada ne yazdığını soruyorlardı. Bu durum zamanla okula gitmek istememelerine neden oldu.”
Aileyi daha önce farklı çalışmalar kapsamında tanıyan SGDD-ASAM ekipleri, Save the Children Türkiye ve SGDD-ASAM’ın beraber yürüttüğü proje kapsamında kendileriyle yeniden iletişime geçti. Çocukların tedavi süreçleri yeniden başladı, gözlük ihtiyaçları karşılandı ve sağlanan maddi destek sayesinde tedaviler daha düzenli şekilde devam edebildi.
Meryem Hanım için en önemli değişim ise çocuklarının tedaviye olumlu yanıt vermesi oldu.
“Çocukların günlük hayatındaki değişimi görmek bana umut verdi,” diyor. “İçlerinden birinin tedavisi olumlu sonuçlanmasa içimdeki burukluk devam ederdi. Şimdi ise hepsinin yeniden hayata karıştığını görmek beni mutlu ediyor. Önümüz bayram ve ben yıllar sonra bayram sevincini kalbimde tekrar hissediyorum.”
Tedavi süreci ve uygun gözlüklerin ardından Lina günlük hayatında pek çok şeyin değiştiğini anlatıyor. Önceden voleybol oynarken çok zorlandığını söylüyor.
“Arkadaşlarımın benden daha yetenekli olduğunu sanıyordum,” diyor Lina. “Meğerse topu net göremediğim için zorlanıyormuşum.” Şimdi ise arkadaşlarıyla oynarken onlardan bir farkı olmadığını hissetmenin sevincini yaşıyor.
Yusuf ise en büyük hayalinin futbolcu olmak olduğunu söylüyor. Gülerek, “Artık istediğim yerden topu doksana gönderebilirim,” diyor. Ailenin en küçük çocuğu Kerem ise artık merdivenlerden inerken düşme korkusu hissetmediğini anlatıyor.
Meryem Hanım bugün hâlâ birçok zorlukla mücadele ediyor. Ancak çocuklarının artık tahtayı görebilmesi, kitap okuyabilmesi ve arkadaşlarıyla aynı oyunun içinde kendilerini eksik hissetmeden yer alabilmesi ona güç veriyor.
Çünkü bazen doğru destek ve tedaviyle bir çocuğun hayatında değişen şey, sadece önündeki yol değil; tüm geleceği olur.
Ve Meryem Hanım, bu güzel değişimi en sade haliyle özetliyor:
“Çocukların Hayalleri Yeniden Netleşiyor.”