Meliha Hanım, 35 yaşında, iki çocuk annesi. Kahramanmaraş merkezli depremler sırasında çocukları henüz çok küçüktü; Meliha Hanım ve ailesi, o günden sonra çocukları için güvenli bir düzen kurmaya odaklandı. Yıkılan evlerinin ardından yaşamlarını Hatay İSO Konteyner Kent’te sürdürmeye başladılar.
Sessizce Büyüyen Bir Kaygı
Bugün 4 yaşında olan Adnan Asaf’ın konuşmasının yaşıtlarına göre daha sınırlı olması, ailesinin zamanla dikkatini çekmeye başladı. Kelimeleri söyleyebiliyor, ancak onları cümleye dönüştürmekte zorlanıyordu. Kendini anlatamadığında hem o zorlanıyor hem de ailesi neye ihtiyaç duyduğunu anlamakta güçlük çekiyordu.
Başlarda bunun zamanla aşılacağını düşündüler. Ancak günler geçtikçe Adnan Asaf’ın kendini ifade etmekte zorlandığı daha belirgin hale geldi. Söylemek istedikleri vardı fakat onları anlatmak onun için kolay değildi. Bazen bir ihtiyacını, bazen bir duygusunu, bazen de yalnızca oyun oynama istediğini ifade etmekte zorlanıyordu.
Tam da bu kaygının büyüdüğü dönemde Meliha Altınöz, Hatay İSO Konteyner Kent’te Muzaffer Akpınar Vakfı (MAV) ile Sosyal Gelişim ve Dayanışma Derneği (SGDD-ASAM) iş birliğiyle yürütülen “Oyunla Büyüyorum” projesiyle tanıştı. Çocukların oyun yoluyla desteklendiği, kendilerini güvenle ifade edebildikleri bu alanın Adnan Asaf için önemli bir fırsat olabileceğini düşündü. Kısa süre sonra oğlunu etkinliklere kaydettirdi.
Önce İzledi, Sonra Katıldı, Sonra Kelimeleri Çoğaldı
İlk günlerde Adnan Asaf annesinin yanından ayrılmak istemiyor, diğer çocuklara yaklaşmakta çekingen davranıyordu. Oyun alanında olmak bile onun için zaman isteyen bir deneyimdi. Ancak proje ekibinin sıcak, sabırlı ve güven veren yaklaşımıyla Adnan Asaf yavaş yavaş kendi ritmini buldu.
Önce etrafı izledi. Sonra birkaç adım attı. Ardından oyuna katıldı. Çekingenliği azaldıkça kelimeleri de çoğalmaya başladı.
Bugün Adnan Asaf, etkinliklerde annesinden daha bağımsız hareket edebiliyor. Arkadaşlarının yanına gidebiliyor, oyunlara katılabiliyor ve kendini ifade etmek için daha çok çaba gösteriyor. Kurduğu cümleler artık yalnızca annesinin değil, çevresindekilerin de anlayabildiği bir sese dönüşüyor.
Meliha Hanım, oğlundaki bu gelişimin kendisi için ne anlama geldiğini şu sözlerle anlatıyor:
“Eskiden en büyük kaygım kendini anlatamamasıydı. Şimdi onunla ilgili hayaller kurmaya başladım. Bu his, bir anne olarak benim için çok değerli.”
Oyunla Gelen Güven
Proje çalışanları ise Adnan Asaf’ın gelişimini şu sözlerle anlatıyor:
“Adnan Asaf’ın gelişimine tanıklık etmek bizim için çok kıymetli. Bu yalnızca konuşma becerisindeki ilerlemeyi görmek değil; onun dünyayla daha rahat bağ kurduğunu, arkadaşlarıyla ilişki geliştirdiğini ve kendini anlattıkça özgüveninin güçlendiğini görmek anlamına geliyor. İlk başlarda arkadaşlarıyla oyun oynamıyor, yanlarına dahi gitmiyordu. Ancak etkinliklere düzenli geldikçe onlarla temas kurmaya, oyunlar oynamaya ve kendini ifade etmek için daha fazla çaba göstermeye başladı. Bu değişim, bizim için de umut veren ve emeğimizin karşılığını hissettiren çok değerli bir süreç.”
Meliha Hanım için artık her cümle, oğluna dair yeniden kurulan bir hayalin sesi.
Oyunla kurulan cümleler, umutla büyüyen hayallere dönüşüyor.